Orman Meşcereleri: Rumuzlar, Gelişim Çağları ve Kapalılık
Ormancılık terminolojisinde meşcere; çevresinden ağaç türü, yaş, gelişim çağı, kapalılık ve büyüme şekli gibi özelliklerle net bir şekilde ayrılan, en az bir hektar büyüklüğündeki en küçük orman parçasıdır. Bu birimlerin karakteristik özelliklerini standart ve kısa yoldan ifade etmek için meşcere tipi rumuzları kullanılır.
1. Meşcere Tipi Rumuzları ve Kodlama Mantığı
Meşcere tipi rumuzları; ağaç türünü, gelişim çağını ve kapalılık durumunu bir araya getiren teknik sembollerdir.
- Ağaç Türü Kodları: Rumuzun başında yer alan harfler baskın ağaç türünü belirtir. Yazım kuralı olarak ilk harf büyük, ikinci harf küçük yazılır. (Örn: Çz: Kızılçam, Çk: Karaçam, S: Sedir, Kn: Kayın, M: Meşe).
- Karışım Durumu: Birden fazla türün bulunduğu karışık meşcerelerde, en fazla iki (istisnai durumlarda üç) türün kodu yan yana yazılır.
- Tabakalanma: Katlı meşcere yapılarında üst ve alt tabakalar bölü çizgisi (/) ile ayrılır (Örn: Çkd1/b3).
Özel Durumlar: Y (Yanmış sahalar), OT (Orman içi açıklıklar), Z (Ziraat alanları), İs (İskan alanları), B veya Bzk (Bozuk meşcereler).






